Doodgaan is wel het laatste wat je doet

10 juli 2019 0 Door Petri

Het spijt me, we kunnen niets meer voor u doen

Met die woorden verdwijnt helaas voor veel mensen hun toekomst onder een zware donkere deken. Wat nu? Ongeloof, ontkenning, verdriet, angst en hoop wisselen elkaar af. Dat wat je niet wilt, gaat toch gebeuren. Je staat er nooit bij stil, maar als je onverwacht oog in oog staat met de dood, besef je als nooit tevoren hoe kwetsbaar we zijn. Maar ook hoe bijzonder het leven is. Wat eerst vanzelfsprekend was, blijkt niet meer vanzelfsprekend te zijn en waar je eerst aan voorbij liep, blijkt nu heel bijzonder. Plots begeef je je in een soort van niemandsland met beperkte toekomst. Een vreemde in je eigen leven.

De mensen om je heen mobiliseren zich als raadgevers, ondersteuners en luisteraars. Sommige met misschien ietwat wat te confronterende uitspraken, weer anderen doen hun best om het onderwerp te negeren of ze zijn er gewoon stil van. Maar ze zijn er voor je. Medeleven komt van alle kanten en af en toe uit onverwachte hoek. De adviezen vliegen om je oren. Veel mensen kennen wel iemand bij wie een wonder gebeurde. Je wilt alles proberen, alles wat de uitkomst kan veranderen. Vechten, niet opgeven is een veel gehoorde aanbeveling. Icoontjes van spierballen en gebalde vuisten moedigen je op sociale media of Whatsapp aan om de strijd aan te gaan. Het vechten houdt je staande, maar wellicht voel je je diep van binnen als Don Quichot, die tegen de windmolens vecht.

Je probeert je staande te houden in een fase in je leven, waarin niets meer is wat het ooit was. Een fase waarin je aan de ene kant van het leven probeert te genieten zoveel als je kan en aan de andere kant ben je bezig met het afronden van je leven. Ga daar maar eens aan staan.